Polska sztuka ludowa rozwijała się na przestrzeni epok. Zanik mody na stroje ludowe rozpoczął się w okresie międzywojennym. Pierwszym z nich była moda miejska a drugim czynnikiem były regionie zmiany. Powstałe w tamtym okresie stroje regionalne, można scharakteryzować na dwie grupy. Grupa pierwsza strój używany codziennie tzw roboczy oraz strój świąteczny. Stroje ludowe robocze były produkowane z materiałów najgorszego gatunku najczęściej lniane i wełniane, nie dbając przy tym o detale i kolorystykę. Z tych materiałów powstawały głównie spodnie, bluzy i spódnice. Całkiem inaczej prezentowały się stroje ludowe świąteczne. Tutaj nie oszczędzano na zdobieniach były to ubrania o bardzo bogatej barwie. Tradycyjne stroje ludowe świadczyły o przynależności do lokalnej grupy społecznej. Swym bogatym zdobieniem akcentował rangę ważnych uroczystości kościelnych oraz tych indywidualnych w życiu społeczeństwa. Stroje ludowe bez wątpienia stanowią najbardziej efektowne elementy kultury naszego kraju.